Via de Hemel naar Kitty HawkEls en Fred
HemelBar.gif (1603 bytes)
We hebben ons voorgenomen om zo min mogelijk op grote autobanen te rijden, om toch maar zo veel mogelijk van het landschap te zien. Dus Route 13, richting het zuiden, verlaten we zo snel mogelijk als we Pocomoke achter ons hebben gelaten en schieten de 175 op, die ons naar het NASA flight center op Wallops Island moet brengen. Zo dicht in de buurt, dat kunnen we met een zoon met aspiraties in die richting, toch niet passeren zonder er een blik op te werpen.

Als we de radio aandoen is de "preacherman" ook weer wakker: "Discipline your flesh and grow in Jezus Christ. Stop sleeping around for 40 days, stop lying for 40 days and grow in the Lord"………. "Hallelujah" schreeuwt de radio congregatie. Als ik me afvraag waarom die zonden nou alleen maar voor 40 dagen onder de duim gekregen moeten worden, herinnert Fred me eraan dat we in de dagen voor Pasen zitten en dat het daar wel mee te maken zal hebben. Het is mij allemaal te veel en te verwarrend, dus weg met de preacherman en Keith Jarrett's bandje met pianomuziek erin. Zijn "Sun Bear Concerts". Prima muziek, gekregen van een liefhebbende broer, voor een kronkelende weg door een moerasland. Hier en daar een Mobile Home waar plastic, knalrose flamingo's de laatste mode in tuindecoratie schijnen te zijn en de waterscooter zijn plekje heeft gevonden naast de enorme, meestal ontzettend oude, Amerikaanse slee. De manager van het hotel vertelde gisteren dat hij zo'n bak had met op de kilometerteller 250.000 mijlen en slechts 3 keer in de garage geweest voor een probleempje!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een lading radar-schotels, bollen, torens en wat men al niet meer gebruikt om zich een weg door de ruimte te banen doemen voor ons op. Enorme hekken erom heen en als ik opper een foto te maken, krijg ik als commentaar: "Wou je gelazer met de veiligheidsdienst?" Het lijkt me enigszins overdreven, maar gezien de afstand en het enorme grote hek eromheen besluit ik dat er vast wel een website van is, die meer informatie verstrekt als een foto genomen door prikkeldraad en kippengaas. En die is er. Met vluchtschema's, webuitzendingen, een telefoonboek, het locale weer en een speciale afdeling voor de "kids". Hopelijk is zoonlief hier tevreden mee.

Verder naar het zuiden. We rijden nu op de punt van het DelMarVa peninsula dat van VirgniA is en Virginia behoort tot Het Zuiden. Het Zuiden wordt nog steeds gekenmerkt door rassenverschillen (zwarten krijgen volgens recent onderzoek nog steeds zwaardere straffen), religie en rebellie tegen de "Yankees". Zo is er nu weer een hevig debat dat ze de vlag terug willen die het noorden van hen heeft ingepikt, nadat ze die in de burgeroorlog verloren hadden. Die vlag bevindt zich in Massachusets. Wat was het commentaar van de Gouverneur toen hij het verzoek tot teruggave binnenkreeg? "No way, you lost!"

Het is zondag en dat valt te zien. Elke 5 mijl is er wel een kerk en de Amerikaanse bakken staan, in grote aantallen, meestal in het weiland ernaast. De enige laatkomende zwarte dame die we te zien krijgen draagt een pracht van een zwart witte hoed, met veel voile en strikken. Als dat representatief is voor wat daar binnen zit, dan lijkt Genemuiden toch ook weer niet zo ver weg. Het wordt warm. De zon heeft de sluiers van de regen van gisteren gebroken. In het landschap valt een enkele statige boerderij, "Plantations", met enorme graanvelden en landerijen eromheen te ontdekken. Maar het grootste deel van de bevolking hier lijkt arm. In een ru´ne, direct langs de weg, rommelt een oude zwarte man met een stok in de hand wat rond op z'n veranda. Een zwarte jongen in hele wijde jeans, meent dat de wereld van hem is en loopt midden op de stille weg te slenteren. Een zwarte vrouw met een zwarte hoofddoek om het hoofd, een strik aan de zijkant, een lange donkerblauwe overgooier aan die tot vlak boven de grond hangt en in elke hand een emmer, staat naast haar piep kleine, vervallen huis enigszins verdwaasd naar ons te kijken. Afrika. En dan wordt het helemaal Afrika als we een kadaver van een ezel zien liggen aan de kant van de weg met vogels die er op springen en stukken vlees uit pikken zoals we gieren dat hebben zien doen. Waarom weten wij toch zo weinig van vogels? Hebben we ons nooit in verdiept. Deze dieren zijn net zo groot als de gieren die we gezien hebben, maar hebben knalrode koppen. Natuurlijk vliegen ze allemaal weg als ik wil fotograferen en blijven in de lucht cirkelen tot ze me, na zo'n tien minuten vruchteloos wachten, weer in de auto zien stappen. Als ik om kijk schieten ze weer allemaal op het kadaver af. We passeren een bord met daarop: "Virginia is for Lovers".

VirginiaIsForLovers.gif (1396 bytes)

We steken in ÚÚn keer dwars het peninsula over om ook Virginia aan de Chesapeake Bay te bekijken. Van Atlantische oceaan naar de Chesapeake is het nog geen tien mijl en we arriveren in Onancock. Hier hebben de blanken met het goede inkomen zich duidelijk verzameld op een plek rond een baai, die er in zondagse stilte bij ligt. Ook zij zitten in de kerk, maar de enkeling die er loopt is wit. Geen Afro-Amerikaan te bekennen. Bloeiende bomen,De bloeiende Tulip Trees in Onancock schitterende huizen, een haven waar gezien het aantal pieren, het deze zomer best druk zal worden.

Dan toch maar weer de Interstate 13 op om "laag vliegend" wat meer richting North Carolina te komen. Met al ons gedwaal en gedraal van links naar rechts zijn we al behoorlijk wat tijd kwijt geraakt.

"Laag vliegen" is hier nooit harder dan zo'n 120 km per uur. Een zaligheid vind ik dat. Het rijdt stukken rustiger. In Nederland zitten we boven op elkaar op die autobanen, scheuren ons te pletter (want wie houdt zich nu aan de snelheid) en we hebben veel kortere afstanden af te leggen dan hier in de US. Hier zetten ze de auto in "cruisecontrol", lezen de krant achter het stuur (we hebben het gezien!) en zoeven zo, zeer bezadigd, over honderden mijlen om bij hun eindpunt te komen. In Nederland zijn we net dolgedraaide mieren, die niet meer weten waarom we nou ook al weer zo hard van links naar rechts moeten rennen.

Fred rijdt de aanvoerweg van de Chesapeake Bridge-Tunnel op.

 

Na tol ter waarde van $ 10 betaald te hebben, komen we in de hemel.
Echt waar.
Als ik de hemel zou moeten beschrijven, zou die plek er voor mij zo uit zien. Het enige wat ik kan zeggen is "WOUW"
En dat dan verschillende malen achter elkaar.

Fred heeft op de eerste de beste plek geparkeerd en ik ben de auto uitgeschoten.

De zon staat voorzichtig (na alle regen van gister) te stralen aan een perfect blauwe hemel. Hier en daar een enkel elegant wolkje. De lucht gaat in de baai over zonder dat er een horizon te ontdekken valt. Mijn automatische camera is niet in staat het beeld scherp te stellen. De lens blijft heen en weer schieten van dichtbij naar veraf. Ik kijk neer op een baai die zich soepel en sensueel uitstrekt met af en toe een lichte rimpel. Een perfecte V van aalscholvers trekt door de lucht. Een enkeling staat te genieten zoals wij, maar wat een rust, kalmte en zuiverheid van kleur en geluid. Hier moet zich de hemelpoort bevinden. De juiste plek om op een regenboog te stappen. Je dan nog even omdraaien, zwaaien naar de aarde en doorlopen. Weten dat er aan het eind van die boog iets moet zijn wat nog beter is. Nog eindeloos veel beter is.

De regenboog komt niet, maar wel het gevoel dat je met beide voeten op aarde staat. Verder moet en, na wat dralen, ook verder wil. Ik kijk op de kaart die we van de "brug - tunnel" hebben gekregen bij de tolpoort en zie dat er over een afstand van 17.6 mijl 4 kunstmatige eilanden zijn aangelegd, waartussen drie bruggen en 2 tunnels. We rijden de eerste brug op, die na enige tijd daalt en overgaat in de eerste tunnel. Enorme oceaanstomers kunnen nu ongehinderd over ons heen hun weg vervolgen. Omhoog, de tweede brug op, omlaag tweede tunnel in en weer omhoog naar de derde brug. Als Fred op mijn aanwijzingen direct aan het einde van deze tunnel een U-bocht maakt, het "uitkijkeiland" op, gaat er een biep af in de auto. Shit, wat is dit nu weer voor een alarm. We zoeken ijverig het dashboard af naar een aanwijzing tussen alle, ons veelal nog steeds onbekende lampjes, maar vinden niets. Ik grijp in het kastje naar de handleiding als er weer gebiept wordt. Blader, blader, blader in de handleiding, maar niks "alarm", niks "biep". Fred parkeert, tuurt naar het dashboard en weer "biep" . Dan hoor ik hem ineens heel rustig zeggen: "Het is je draagbare telefoon".

Nou, dan ben ik dus wel weer helemaal terug op aarde. Ik heb dat ding nog maar net. Uit een bijzonder aards moeder-instinkt-gevoel heb ik dat ding gekocht, om maar met mijn kinderen in contact te kunnen blijven tijdens deze trip. Ik pak de telefoon en kijk op het schermpje. "U heeft een voice-mail bericht". Hoe krijgt ze het voor elkaar die dochter van mij. Precies op het moment dat wij 30 meter onder de waterspiegel zoeven probeert zij te kijken of we inderdaad nog bereikbaar zijn. Er is veel mogelijk tussen hemel en aarde, maar telefoneren onder de zeespiegel blijkbaar nog niet. Maar wees niet bang, men weet u te vinden. Digitaal of analoog, er hangt een bericht voor u in cyberspace, ergens in de buurt van die onvindbare regenboog!

Gerust lopen we het "uitkijkeiland" op en zien hoe ladingen mensen hun hengels hebben uitgeworpen, daar voor die derde brug die ons straks naar het vaste land moet brengen. Borden geven aan dat er niet meer dan 2 hengels per persoon uitgegooid mogen worden. Men zit er op coolboxen en lijkt zich uitstekend te vermaken. Als ik iets tegen Fred in het Nederlands zeg, zit een zwarte Amerikaanse, achter twee enorme hengels, me stom verbaasd aan te kijken en schiet in de lach. Nog nooit Nederlands gehoord en het klinkt, zo te zien aan haar reactie, lachwekkend. Ze proest het werkelijk uit. Na wat geslenter op deze pier gaan we dan inderdaad de laatste brug op, rijden via Interstate 64 om Norfolk heen en pakken de 168 richting de Outerbanks. Ons geplande eindpunt voor deze dag, waar we hopen een plekje bij het strand te vinden.

We zijn North Carolina nog maar net binnen gereden of de eerste wapens worden via grote reclame borden al te koop aan geboden. "Guns, New, Used & Antiques". We zijn dus nu toch helemaal in het zuiden. Je krijgt de indruk dat geen "Southener" zonder wapen rondloopt. Een politie auto met daarop in grote letters "Sheriff" staat geparkeerd in de tuin bij een bungalow. Het hoofd van de politie is vroeg thuis vandaag. Het is 15.50 uur. Drie kwartier later rijden we de brug op naar de Outerbanks. Een lange sliert, hele smalle eilanden voor de kust van North Carolina. Als we Kitty Hawk doorgereden zijn vinden we Tan-a-rama Motel in "Kill Devil's Hill", direct boven op het strand gelegen. Het is nog voorseizoen, dus rustig en we krijgen een simpele kamer, met een kleine keuken, een schone douche en een uitstekend bed, met de zee op nog geen 50 m afstand. Ideaal.

Zo snel mogelijk gooien we onze koffers in de kamer en lopen het strand op. Het is nog licht, maar er hangt een ijle mist, waar de zon zich nog door weet te werken. Iets van een regenboog hangt in de lucht....  Het water van de Atlantische Oceaan is ijskoud aan onze voeten. Daar staan we dan. Tien jaar geleden woonden we aan de overkant, in Senegal en hadden we nog kinderen bij ons.

FredInZee.jpg (24095 bytes)

We lopen de Avelon Pier op, na 1 dollar toegang betaald te hebben. Fred heeft 1 dollar afgedongen, omdat het het einde van de dag is en er niet lang meer op de pier gedwaald kan worden. De man kan er gelukkig om lachen. Ik kan er nog steeds slecht tegen als hij zijn Afrikaanse praktijken in de ge´ndustrialiseerde wereld toepast. Aan het eind van de Pier staat een man in zijn eentje te vissen. Een oud politieman die vrouw, kinderen en kleinkinderen op een weekje strand heeft getrakteerd. Als hij even met ons heeft gekletst vraagt hij of we uit Nederland komen, "because we had a Minister with the same accent as yours in our Church". Op ons bevestigend antwoord komt het trieste verhaal van dominee Bestebroertje. Ooit schaatskampioen in Nederland (?). Hij emigreerde naar de VS, ging daar op een slechte winterdag uit schaatsen en verdronk! Arme dominee Bestebroertje. Nooit van gehoord, kan er nu ook op het net ook niets over vinden, maar het is wel een mooi, triest verhaal; "Such a wonderful Minister". De agent biedt nog even aan een foto van ons beiden te maken en die prijkt nu boven aan mijn verhalen.

De zee heeft hongerig gemaakt en we duiken "Awful Arthur's Oyster Bar" in. "The Home of the Happy oyster". Er zijn "She-Crabs, Snow Crabs, King Crabs, Crab Balls, Arthur's Oysters" en een speciaal drankje genaamd een "Awesome Arthur" . Gezeten aan de bar waar we uitstekend zicht hebben op de kookkunsten, besluiten we voorzichtig tot 6 oesters en die glijden er heel genotterig in, al begrijpt Fred maar niet waar ze naar smaken. Het bord garnalen met friet, waar we toe besloten hebben wordt ons uiterst onconventioneel voor de neus gezet. Een bord met in boter en knoflook gesmoorde garnalen, boven op een bord frieten. De frieten plakken onder aan het bord van de garnalen als ik ze van elkaar haal. Maar smaken……. Heerlijk. Als ik voorzichtig informeer of er misschien ook nog wat knoflooksaus is, roept de jongen met paardenstaart, terwijl hij ongestoord door gaat met het openbreken van een dozijn oesters voor andere klanten; "I'l check rightaway in the kitchen for you M'am". Nadat hij de punt van een mes heeft afgebroken bij het oesters openen en daarna de keurig klare oesters op een dienblad gekeild heeft bij zijn buurman bartender, met nog wat stukken citroen erachter aan, die deze doorkeilt naar de klant, verdwijnt hij in de keuken om stralend terug te keren met een schoteltje rauw gesneden knoflook! Waarom zou een mens ook moeilijk doen. Ik heb nog genoeg boter op mijn bord, dus een flinke klodder erbij en de eerste 10 dagen zal geen mens zich nog afvragen wat ik gegeten heb. Hmmmm. Lekker.

Under the Boardwalk......

Nog even "under the boardwalk" door en dan vroeg naar bed, met het geruis van de branding in de oren. Morgen willen we de zonsopgang zien.

Eisjen

 

 

 

 

 

ps: "Awful Arthur's Oyster bar's menu" valt te bewonderen als je op de link klikt, op het kaartje op "Kill Devil's Hill" klikt en dan op "Menus". "Awful Arthur" staat boven aan.
terug naar
Memorials
Inhoudsopgave